قــــرارمـــون يـادت نـره ...

به رسم مهربانی ناز کردن

تو یعنی کوچه باغ آرزو را

به روی گام یاسی باز کردن

تو یعنی وسعت معصوم دل را

به معنای شکفتن هدیه دادن

تو یعنی بوته ای از رازقی را

 میان حجم گلدانی نهادن

تو یعنی جستجوی آبی عشق

 تو یعنی فصل پاک پونه بودن

 تو یعنی قصه ي شوق کبوتر

تو یعنی لذت سبز شکفتن

تو یعنی با تواضع راز دل را

به یک نیلوفر بی کینه گفتن

تو یعنی وسعتی تا بی نهایت

تو یعنی نغمه موزون باران

تو یعنی تا ابد آیینه بودن

برای خاطر دلهای یاران

تو یعنی در حضور نیلی صبح

گلی را به بهار دل سپردن

 تو یعنی ارغوانی گشتن و بعد

هزاران دست تنها را فشردن

تو یعنی مثل شبنم عاشقانه

گلوی یاس ها را تازه کردن

تو یعنی حجم رویای گلی را

 میان کهکشان اندازه کردن

تو یعنی پونه را زیر باران

میان کهکشان اندازه کردن

تو یعنی بی ریا چون یاس بودن

و یا به شهر شبنم ها رسیدن

تو یعنی انتظار غنچه ها را

میان شهر رویا خواب کردن

تو یعنی غصه های زرد دل را

به رنگ نقره ي مهتاب کردن

تو یعنی در سحرگاهی طلایی

 به یک احساس تشنه آب دادن

تو یعنی نسترن های وفا را

به رسم مهربانی تاب دادن

 تو یعنی غربت یک اطلسی را

ز شوق آرزو سرشار کردن

تو یعنی با طلوع آبی مهر

صبور و شوق آرزو سرشار کردن

تو را آن قدر در دل می سرایم

که دل یعنی ترا زیبا سرودن

فدای تو شقایق احساس

 و رویای بی آغاز سرودن